Sroka błękitna
Pirotechnika Wielkości kosa; jest najmniejszym ptakiem krukowatym w Europie. Z całej długości ciała (około 34 cm) ponad 20 cm przypada na schodkowany, jak u sroki, ogon. Młode po wylocie z gniazda mają młodocianą szatę, podobną do upierzenia dorosłego ptaka, ale o przytłumionych barwach. Środowisko: Wiecznie zielone zarośla dębowe z rozproszonymi wyższymi drzewami, z których ptaki przelatują do gajów oliwnych sadów i lasów eukaliptusowych. Chętnie zamieszkują zarośnięte krzewami doliny rzek. Sroka błękitna ma dziwnie rozerwany obszar występowania; w Azji Wschodniej jest ptakiem osiadłym - a poza tym oddzielona wieloma tysiącami kilometrów występuje w Hiszpanii. Nie osiedliła się nawet na widocznym z Hiszpanii wybrzeżu Maroka, z wiecznie zielonymi lasami dębowymi. A przy tym nie jest wcale w Hiszpanii ptakiem rzadkim. Lęgi: Sroki błękitne są ptakami towarzyskimi, które nawet w czasie lęgów nie rezygnują ze wspólnoty: gnieżdżą się w dużych koloniach. Na jednym drzewie może znajdować się kilka gniazd, które przypominają nieco gniazdo sójki albo dzierzby. Podstawa gniazda zbudowana jest z patyczków, czarka wyłożona miękkimi częściami roślin oraz kozią i owczą wełną. W zniesieniu znajduje się 5-7 jaj składanych w kwietniu lub w maju; w jednej kolonii wszystkie ptaki wysiadują jednocześnie. Wysiaduje tylko samica, karmiona w tym czasie przez samca. Podobnie jak naszym srokom, kukułka podrzuca jajo również srokom błękitnym. Przy gnieździe - zazwyczaj bojażliwa - sroka błękitna staje się odważna. łomża
